I know it’s not Tom related. But I made these last night and thought it would be a waste not to share… (x)
FAN: What was the funniest thing that happened on set during ‘The Avengers’?
CHRIS: Uhh ..I mean, there’s constant sort of like ..costume malfunctions like you see the movie and everyone looks really cool and heroic you know, and then you’re doing a scene with Loki… and one of his horns have fallen off and you’re like ‘Wait wait! Stop stop stop!’ and glue it back on. Literally.
Fan: Is Draco secretly in love with Harry?
Tom: I thought I’d kept it hidden. You put him on set, I can’t take my eyes off him.
A.I. Artificial Intelligence
วันนี้เผอิญเปิดไปดูหนังช่อง ThaiPBS
ให้ตายเหอะ…กำลังฉายเรื่อง A.I.
หนังเรื่องนี้ ทำให้เราร้องไห้เป็นบ้าทุกครั้งที่ดู
ทุกครั้งที่ดูหนังเรื่องนี้ มันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างติดอยู่ในใจตลอดเวลา
มันเป็นความเศร้าที่อยู่บนความจริง
จิตใจมนุษย์มันพิเศษที่สุดในทุกๆอย่าง เหนือกว่าสิ่งมีชีวิตอื่นๆ
เรามีความผูกพันธ์ มีความรัก มีความทรงจำ ซึ่งมันทำให้เราโศกเศร้าและติดอยู่กับมันตลอดเวลา
เราเฝ้าฝันถึงวันที่สวยงาม และมีความสุข แต่สุดท้ายเราก็ว่างเปล่า
เราอยู่คนเดียวไม่ได้
เราต้องการความรัก
เราต้องการความเป็นนิรันดร์ เพื่ออยู่กับคนที่เรารักตลอดไป
แต่นี่ คือ ชีวิต
เราถึงพร่ำบอกอยู่เสมอว่า ‘โลกใบนี้ช่างโหดร้าย’
ซึ่งจริงๆแล้ว มันไม่ได้ โหดร้าย ตามที่เราเข้าใจ
เพราะว่ามันเป็นความจริงต่างหาก
แต่เป็นเพราะว่าเรานั้นไม่เข้าใจ
และไม่ต้องการ
เราถึงได้เป็นแบบนี้
ตอนเดวิด ตะโกนเรียกแม่ทีไร เราร้องไห้อย่างคลุ้มคลั่งทุกครั้ง
ฉากที่แม่ทิ้งเดวิดไว้ในป่า สะเทือนใจเรามาก ยิ่งตอนที่เดวิดวิ่งหาแม่ แล้วบอกว่า ขอให้แม่คอยจนกว่าตัวเองจะเป็นเด็กจริงๆ จากนั้นก็บอก รักแม่ ซ้ำๆ จนวินาทีสุดท้ายที่แม่ทิ้งไป…เราร้องไห้เสียงดังเหมือนคนไม่มีสติเลยนะ
ยิ่งตอนฉากใต้น้ำ ที่เดวิดเจอนางฟ้า และนั่งขอพรไปเรื่อยๆ…โอ้โห ทำร้ายเราได้อีก พอถึงฉาก final เดวิดได้เจอแม่ แต่แม่จะอยู่กับเดวิดได้แค่วันเดียว…อารมณ์พีคขั้นสูงสุด น้ำตา น้ำมูก หูอื้อ หน้าชาไปหมด
คือฉากจบในหนัง เดวิดหลับไปพร้อมแม่ เราคิดว่า เดวิดคงไม่ได้ตาย แต่พอมาอ่านตามเว็บ เขาบอกว่า จริงๆแล้วเดวิดนอนตายพร้อมแม่
สุดๆ…กะเอาเราตายไปพร้อมกับแม่ลูกคู่นี้เลยเหอะ
ที่จริงหนังเรื่องนี้มันก็ไม่ได้ดราม่านะ ไม่มีฉากอารมณ์ ไม่มีฉากร้องไห้หนักๆ ไม่มีฉากชีวิตรันทด
แต่แค่เดวิด เรียก ‘แม่’ ทุุกอย่างก็เศร้าแล้ว
หนังจบไปสิบนาที ยังไม่หยุดร้องเลย นั่งพิมพ์บล็อคไป น้ำตาหยดไป
อารมณ์ไม่ได้เศร้าแต่มันเหมือนจะเศร้า
รู้สึกว่างเปล่า หวิวๆ ทรมานๆ
คือ เข้าใจความจริง เข้าใจสัจธรรมในชีวิต แต่อีกใจก็เฝ้าฝันถึงความสุข
เหมือนเรารู้ว่ามนุษย์ทุกคนต้องตาย แต่เราก็ยังอยากให้แม่อยู่กับเราตลอดไป
พอแม่เราต้องตายจริงๆ เราก็ได้แต่เสียใจ และความทรงจำของเรากับแม่ที่แสนหวานหอมก็จะทะลัก ล้นออกมา คอยย้ำ คอยเตือนให้เราคิดถึงแม่อยู่เสมอ มันจะค่อยๆกลายเป็นพันธนาการที่แสนเศร้า กัดกินจิตใจของเราตลอดเวลา และทำให้เราลืมแม่ไม่ได้ ลืมความสุขที่เคยมีแม่ไม่ได้เลย แม้แต่เพียงวินาทีเดียว
“Come away, O human child: To the waters and the wild with a fairy, hand in hand, For the world’s more full of weeping than you can understand.”
-Dr.Know
“เพราะโลกใบนี้โศกเศร้า เกินกว่าที่เจ้าจะเข้าใจ”
